Polskie eksperymenty kosmiczne

487 km. Badania geofizyczne z ZSRR i czterema innymi krajami. Polski spektroheliograf rentgenowski, pierwszy polski przyrząd w kosmosie. Wrocław, przed utworzeniem CBK PAN.

Rozbłyski radiowe Słońca, rezonanse plazmy. Radiospektrograf PC-500K, pierwszy polski przyrząd na satelicie. Odkrycie fal modu Bernsteina.

Testy nowych systemów. Generator podnośnych do telemetrii ETMS, użyty też na IK-18, 19, 24 i 25.

ok. 500 km. Blok kamer rentgenowskich i fotometr szerokopasmowy promieniowania X.

Górna jonosfera. Radiospektrometr IRS-1 (ok. 0,6–6 MHz), generator ETMS.

505 km. Fotometr szerokopasmowy, monochromatyczny spektrometr rentgenowski, teleskop rentgenowski, kamery. Widma w obszarze linii Mg XI.

Wiatr słoneczny i magnetosfera. Analizator widma BUD-2/BUD-A (2–105 Hz).

500 km. Ten sam zestaw słoneczny co Vertical-8.

1540 km. Wstrzykiwanie wiązki elektronów, ładowanie i neutralizacja ładunku, emisje optyczne i radiowe. Polska: diagnostyka e.m., radiospektrometry ISKRA i PRS-1.

1510 km. Badania atmosfery i jonosfery. Analizator widma ASIN (0,8–220 Hz), nieregularności plazmy jonosferycznej.

500 km. Promieniowanie słoneczne. Doplerometr rentgenowski, kamery, teleskop rentgenowski. Obrazy aktywnych obszarów w linii Mg XI.

Wenus i kometa Halleya (przelot 6 i 9 III 1986). Analizator APV-N (1–1000 Hz), fale plazmowe najsilniejsze ok. 1,3 mln km od jądra.

Rakieta MR-12, eksperyment „matka–córka” z działem jonowym Li⁺ (300 A, 8,3 eV). Radiospektrometr PRS-2RP.

Fizyka jonosfery. Radiospektrometr AVCz-2F (0,1–10 MHz).

Misja na Marsa, 14 krajów. Analizator plazmy APV-F.

Nadajnik 10 kW / 9,6 kHz i czeski sub-satelita. Pięć polskich przyrządów, m.in. PRS-2S, ONCz-2 (20 Hz–20 kHz), PRS-2. Uwolnienie ksenonu 21 II 1990.

Astrofizyka gamma/X z Rosją i Francją. Kamera gwiazdowa Telezvezda.

Wiązka elektronów w plazmie. Sześć przyrządów: PRS-3, miernik impedancji anteny, ISKRA, analizator energii (5 eV–30 keV), generator podnośnych STO.

Słońce i jego wpływ na Ziemię. DIOGENES (spektro-doplerometr X) i SORS-D (0,1–30 MHz).

Ogon magnetosfery. Analizator ADS (w kompleksie ASPI) i kolimator KRF (fotometr-imager RF-15I, z Czechami).

Ostatni moduł Mir, teledetekcja Ziemi. Kamera cyfrowa w eksperymencie ISTOK-IR.

12 przyrządów na orbiterze, 2 stacje, 2 penetratory. Nie opuścił orbity okołoziemskiej. Podsystemy do ELISMA, ASPERA-C i PFS.

Saturn i Tytan (lądowanie 14 I 2005). Czujnik THP (metoda gorącego drutu) i elektronika SSP.

Plazma jonosferyczna a geodynamika. Radiospektrometr. Satelita utracił łączność po starcie.

Obserwatorium słoneczne. Spektrometry Bragga RESIK i DIOGENES (2–10 keV).

Obserwatorium gamma ESA. Jednostka VEB dla IBIS, oprogramowanie, EGSE dla JEM-X, pakiet kalibracji SPI.

Mars z orbity. Skaner i zasilacz do PFS (1,2–45 µm).

Kometa 67P. MUPUS (penetrator lądownika Philae) i wkład w Virtis.

Francuski mikrosatelita, zaburzenia e.m. przy trzęsieniach ziemi (do 9 XII 2010). Zasilacz DC/DC, analiza danych.

Atmosfera Wenus. Skaner i zasilacz do PFS (0,9–45 µm).

Rosyjski mikrosatelita, geodynamika. Analizator fal plazmowych (0,1–20 MHz).

Granica heliosfery. Modelowanie czujnika gwiazdowego i symulacja pomiarów kamerą IBEX-Lo.

Księżyc. Spektrometr SIR-2 (0,93–2,4 µm) i podsystem Deflector w CENA.

Słońce w miękkim X. Spektrofotometr SphinX, dane w minimum aktywności.

Obserwatorium ESA (submilimetrowe i dalekie IR, do 2013). LCU, jednostka sterująca oscylatora lokalnego w HIFI. Wyniki: woda w komecie 10P/Tempel 2 i C/2008 Q3 Garradd, CO w atmosferze Marsa.

Rosyjska misja na Fobosa. Penetrator CHOMIK do pobierania próbek gruntu. Misja nieudana przez awarię stopnia rakiety.

Na ISS (segment rosyjski), anteny zamontowane przez kosmonautów. Analizator RFA (0,1–15 MHz), współpraca z IRF Uppsala.

Konstelacja 5 nanosatelitów do fotometrii gwiazd. CBK PAN zbudowało i zakwalifikowało do lotu Lema i Heweliusza.

Orbita heliosynchroniczna 640–830 km. Wysypywanie elektronów relatywistycznych, zjawiska w górnej atmosferze. Analizator RFA (20 kHz–15 MHz).

Kamera barwna i stereoskopowa powierzchni Marsa. CBK PAN opracowało elektronikę, w tym przetwornicę zasilania, komputer i sterownik kamery.

Obserwacje wysokoenergetycznych zjawisk nad burzami. CBK PAN wykonało kompletny system zasilania MXGS i autonomiczny monitoring parametrów (FPGA).

Marsjański eksperyment przepływu ciepła. CBK PAN współtworzyło elementy mechanizmu wbijającego penetratora „Kret” i analizowało dane o regolicie.

Dwa mikrosatelity do radioastronomii niskich częstotliwości przy Księżycu. CBK PAN zbudowało część analizatora radiowego i dipolowe anteny; Longjiang-1 utracono, Longjiang-2 pracował na orbicie Księżyca.

Hiperspektralne obrazowanie Ziemi w 235 kanałach. CBK PAN dostarczyło mechanizm kierowania linią obserwacji (Pointing Unit).

Spektrometr i radiometr podczerwieni do mapowania mineralogii Merkurego. CBK PAN wykonało mechanizm kierowania i kalibracji pomiaru (MPOI).

Satelita ESA do testów nowych sposobów obsługi satelitów. CBK PAN opracowało sprzętowy konwerter protokołów CCSDS Engine.

Teleskop i spektrometr rentgenowski do obrazowania rozbłysków Słońca. CBK PAN uczestniczyło w konstrukcji instrumentu i badaniach naukowych.

Sonda ESA do układu Jowisza. CBK PAN wykonało m.in. komputer i elementy mechaniczne RPWI (fale radiowe i plazmowe) oraz komputer, zasilanie i radiator SWI (fale submilimetrowe).

Dwa satelity tworzą sztuczne zaćmienie do obserwacji korony Słońca. CBK PAN przygotowało sterownik koronografu CCB i zespół koła filtrów i polaryzatorów FWA.

Fotometr UV zbudowany przez CBK PAN bada heliosferyczną poświatę wodoru i helu; pierwszy sygnał zarejestrował 13 XI 2025.

Opis do uzupełnienia.

Opis do uzupełnienia.